မုသိကဇာတ်တော် (အကြိမ် ၄၂၉)

မုသိကဇာတ်တော် (အကြိမ် ၄၂၉)

ရှေးရှေးတုန်းက၊ သာသနာတော်ထွန်းကားစည်ပင်သည့် ကာလအသင်္ခန့်က၊ ဗာရာဏသီမင်းနိုင်ငံတွင် ကောသလမင်းအမည်ရှိသော မင်းတရားကြီးတစ်ပါး စိုးစံတော်မူခဲ့သည်။ ထိုမင်းတရားကြီးသည် အလွန်မင်းတရားကြီးသည် အလွန်သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာနှင့် ပြည့်စုံတော်မူပြီး၊ တိုင်းသူပြည်သားတို့အပေါ်တွင်လည်း သားသမီးကဲ့သို့ အုပ်စိုးတော်မူသည်။ သို့သော်၊ မင်းတရားကြီးတွင် တစ်ခုသော အလေ့အထဆိုး ရှိနေသည်။ ထိုအလေ့အထဆိုးကား၊ အလွန်တရာ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်တတ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ အကြောင်းတစ်ခုခု ပေါ်ပေါက်လာလျှင်ပင်၊ မင်းတရားကြီး၏ ရင်သည် အလန့်တကြား ခုန်läuftသည်။ မျက်နှာသည်လည်း ဖြူဖျော့သွားပြီး၊ ကိုယ်အဂါင်္တို့သည်လည်း တုန်ရီလာကြလေသည်။ ဤသို့သော သဘောရှိသောကြောင့်၊ မင်းတရားကြီးသည် အကြိမ်ကြိမ်အခါခါ အန္တရာယ်အပေါင်းမှ ကင်းလွတ်အောင် မနိုင်ဖြစ်နေရသည်။

ထိုမင်းတရားကြီး၏ နန်းတော်တွင်၊ အလွန်အဖိုးတန်သော ရတနာတစ်ပါး ရှိသည်။ ထိုရတနာကား၊ အလွန်တောက်ပသော စိန်တစ်လုံး ဖြစ်သည်။ ထိုစိန်သည်၊ နန်းတော်အရှေ့ဘက်ရှိ စိန်ဂူကြီးအတွင်း၌ သော့ခတ်၍ ထားရှိသည်။ ထိုစိန်ဂူကြီးကိုလည်း၊ အလွန်ခိုင်ခံ့သော သံတံခါးကြီးဖြင့် ပိတ်ဆီးထားပြီး၊ အလွန်အရေးကြီးသော သော့ခတ်တစ်ခုဖြင့်လည်း လုံခြုံအောင် စီမံထားသည်။ ထိုသော့ကိုကား၊ မင်းတရားကြီး ကိုယ်တိုင်သာ ကိုင်ဆောင်ထားလေသည်။ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ၊ ထိုသော့ကို မပေးအပ်၊ အပ်နှင်းခြင်း မရှိပေ။ ဤသို့ အထူးအထွေ ကြပ်မတ်ထားရခြင်းကား၊ မင်းတရားကြီးသည် ထိုစိန်၏ တန်ဖိုးကို အလွန်အရေးကြီးသည်ဟု ထင်မြင်တော်မူခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

တစ်နေ့သ၌၊ မင်းတရားကြီးသည် စိန်ဂူသို့ ကြွတော်မူ၍၊ စိန်ကို ကြည့်ရှုအပ္ပမေယျ သကဲ့သို့ ကြည့်ရှုတော်မူ၏။ ထိုအချိန်တွင်၊ အလွန်တရာ ထင်မှတ်မထားသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ထိုအဖြစ်အပျက်ကား၊ မင်းတရားကြီး၏ လက်မှ သော့သည် မတော်တဆ လွတ်ကျသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထိုသော့သည်၊ လေထဲတွင် ပျံဝဲ၍၊ တဒင်္ဂအတွင်း အောက်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ မင်းတရားကြီး၏ နှလုံးသားကား၊ အလန့်တကြား ခုန်läuftသည်။ မျက်နှာသည်လည်း ဖြူဖျော့သွားပြီး၊ ကိုယ်အဂါင်္တို့သည်လည်း တုန်ရီလာကြသည်။

“အ! ငါ့သော့! ငါ့သော့!” ဟု မင်းတရားကြီးသည်၊ အလွန်တရာ အော်ဟစ် သောင်းကျန်းတော်မူသည်။ “ငါ့လက်မှ လွတ်ကျသွားပြီ! အ! ငါ့သော့! အ! ငါ့သော့!”

မင်းတရားကြီးသည်၊ သော့ကျရာ အရပ်သို့ အလောတော း ပြေးလွှားတော်မူသည်။ သို့သော်၊ သော့သည် အလွန်တရာ လျင်မြန်စွာ ကျဆင်းသွားသောကြောင့်၊ မင်းတရားကြီးသည် မည်သည့်နေရာသို့ ကျသည်ကိုပင် မသိရှိနိုင်ပေ။ ထိုနေရာကား၊ သစ်ပင်များ ပေါများသော၊ ချုံနွယ်ပိတ်ဆို့နေသော အလွန်တော ထူထပ်သော အရပ်ဒေသ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင်၊ ထိုနေရာတွင် နေထိုင်သော ကြွက်တစ်ကောင် ရှိသည်။ ထိုကြွက်ကား၊ အလွန်သေးငယ်၍၊ အလွန်အရေးမပါသော သတ္တဝါ ဖြစ်သည်။ သို့သော်၊ ထိုကြွက်ကား၊ အလွန်အသိဉာဏ် ရှိပြီး၊ အလွန်သတိပညာ နှင့် ပြည့်စုံသည်။ ထိုကြွက်သည်၊ မင်းတရားကြီး၏ အော်ဟစ်သံကို ကြားသောအခါ၊ အလွန်အံ့ဩ သွားသည်။

“ဤအသံကား၊ မင်းတရားကြီး၏ အသံနှင့် တူပါလား” ဟု ထိုကြွက်သည်၊ ကိုယ်ကိုကိုယ် မေးခွန်းထုတ်လေသည်။ “အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ အော်ဟစ်သောင်းကျန်းတော်မူပါသနည်း။”

ထိုကြွက်သည်၊ ထွက်လာသော အသံကို လိုက်၍၊ မင်းတရားကြီး ရှိရာသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။ ထိုအခါ၊ မင်းတရားကြီးသည်၊ အလွန်တရာ စိုးရိမ်ပူပန် နေသည်ကို တွေ့မြင်ရသည်။ မင်းတရားကြီးသည်၊ အလွန်တရာ ညည်းတွား နေပြီး၊ အလွန်တရာ မျက်ရည်ကျ နေသည်။

“အို မင်းတရားကြီး၊ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ စိုးရိမ်ပူပန်တော်မူပါသနည်း” ဟု ထိုကြွက်သည်၊ အလွန်တရာ သတ္တိ ရှိစွာ မေးခွန်းထုတ်လေသည်။

မင်းတရားကြီးသည်၊ ထိုကြွက်၏ စကားကို ကြားသောအခါ၊ အလွန်အံ့ဩ သွားသည်။ “အို သေးငယ်သော သတ္တဝါ၊ သင်သည် အဘယ်ကြောင့် ငါ့ကို စကားပြောပါသနည်း။”

“အို မင်းတရားကြီး၊ အကျွန်ုပ်ကား၊ ဤတောတွင် နေထိုင်သော ကြွက်တစ်ကောင် ဖြစ်ပါ၏။ သို့သော်၊ အကျွန်ုပ်ကား၊ အလွန်အသိဉာဏ် ရှိပြီး၊ အလွန်သတိပညာ နှင့် ပြည့်စုံပါ၏။ အကျွန်ုပ်ကား၊ အလွန်တရာ အကူအညီ ပေးနိုင်ပါ၏။”

“အကယ်၍ သင်သည် အကူအညီ ပေးနိုင်လျှင်၊ အကျွန်ုပ်ကို ကူညီပါ” ဟု မင်းတရားကြီးသည်၊ အလွန်တရာ မျှော်လင့် နေသော အသံဖြင့် ပြောကြားလေသည်။ “ငါ့လက်မှ သော့တစ်ချောင်း လွတ်ကျသွားသည်။ ထိုသော့ကား၊ ငါ့အတွက် အလွန်အရေးကြီးသည်။ ထိုသော့ဖြင့်၊ ငါ့စိန်ဂူကို ဖွင့်ရသည်။”

ထိုကြွက်သည်၊ မင်းတရားကြီး၏ စကားကို ကြားသောအခါ၊ အလွန်တရာ ဝမ်းမြောက် သွားသည်။ “အို မင်းတရားကြီး၊ အကျွန်ုပ်ကား၊ ထိုသော့ကို တွေ့မြင်ပါ၏။ ထိုသော့ကား၊ အကျွန်ုပ်၏ အသိုက်အနီး၌ ကျနေသည်။”

“အ! အမှန်ပင်လား!” ဟု မင်းတရားကြီးသည်၊ အလွန်တရာ ဝမ်းသာ သွားသည်။ “အကယ်၍ သင်သည် ထိုသော့ကို ပြန်ပေးနိုင်လျှင်၊ ငါသည် သင့်ကို အလွန်တရာ ဆုချ မည်။”

“အို မင်းတရားကြီး၊ အကျွန်ုပ်ကား၊ ဆုကို မလိုချေ။ အကျွန်ုပ်ကား၊ အလွန်တရာ မေတ္တာ ကိုသာ လိုချေ။”

ထိုနောက်၊ ထိုကြွက်သည်၊ မင်းတရားကြီးကို သော့ကျရာ အရပ်သို့ လိုက်ပါရန် ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ မင်းတရားကြီးသည်၊ ထိုကြွက်နောက်သို့ အလွန်တရာ အံ့ဩ စွာ လိုက်ပါသွားသည်။ မကြာမီ၊ ထိုကြွက်သည်၊ ၎င်း၏ အသိုက်အနီး၌ ကျနေသော သော့ကို တွေ့မြင်ရသည်။

“အ! ဤကား၊ ငါ့သော့ပင်!” ဟု မင်းတရားကြီးသည်၊ အလွန်တရာ ဝမ်းမြောက် သွားသည်။ “အ! သင်ကား၊ အလွန်တရာ အဖိုးတန် သော သတ္တဝါ ဖြစ်၏။”

မင်းတရားကြီးသည်၊ သော့ကို ပြန်လည် ရယူပြီးနောက်၊ ထိုကြွက်ကို အလွန်တရာ ကျေးဇူးတင် စကား ပြောကြားလေသည်။ “အို အသင်၊ သင့်ကို အလွန်တရာ ကျေးဇူးတင် ပါ၏။ သင့်အား အလွန်တရာ ဆုချ မည်။”

“အို မင်းတရားကြီး၊ အကျွန်ုပ်ကား၊ ဆုကို မလိုချေ။ အကျွန်ုပ်ကား၊ အလွန်တရာ မေတ္တာ ကိုသာ လိုချေ။”

မင်းတရားကြီးသည်၊ ထိုကြွက်၏ စကားကို ကြားသောအခါ၊ အလွန်တရာ ရှက် သွားသည်။ “အို အသင်၊ ငါသည် အလွန်တရာ မိုက် မဲနေပေ၏။ ငါကား၊ အလွန်တရာ အသိဉာဏ် မရှိပေ။ ငါကား၊ အလွန်တရာ အခက်အခဲ များစွာကို တွေ့ကြုံနေရသည်။”

ထိုနောက်၊ မင်းတရားကြီးသည်၊ ထိုကြွက်ကို အလွန်တရာ ချစ်ခင် သွားသည်။ ထိုကြွက်သည်၊ မင်းတရားကြီးအား အလွန်တရာ အသိဉာဏ် ကို ပေးအပ်လေသည်။ မင်းတရားကြီးသည်၊ အလွန်တရာ မေတ္တာ ကိုလည်း သင်ယူရရှိလေသည်။

ထိုအချိန်မှစ၍၊ မင်းတရားကြီးသည်၊ အလွန်တရာ မကြောက်မရွံ့ တော့ပေ။ အလွန်တရာ သတ္တိ ရှိလာသည်။ အလွန်တရာ အသိဉာဏ် နှင့် ပြည့်စုံလာသည်။ အလွန်တရာ မေတ္တာ ကိုလည်း ပွားများလာသည်။ ထိုမင်းတရားကြီးသည်၊ အလွန်တရာ နန်းစိုး စံတော်မူပြီး၊ အလွန်တရာ ချမ်းသာ စွာ နေထိုင်တော်မူသည်။

ဤဇာတ်တော်၏ အဆုံးသတ်၌၊ မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် ဟောကြားတော်မူသော အဆုံးအမကား – “အသင်တို့သည်၊ အလွန်တရာ သေးငယ်သော သတ္တဝါ ကိုလည်း၊ အလွန်တရာ အရေးမပါ ဟု မထင်မှတ်ကြကုန်လင့်။ အလွန်တရာ သေးငယ်သော သတ္တဝါ တို့သည်လည်း၊ အလွန်တရာ အရေးပါ သော အကူအညီကို ပေးနိုင်ကြကုန်၏။ အလွန်တရာ မေတ္တာ ကို ပွားများကြကုန်လော့။ အလွန်တရာ မေတ္တာ သည်၊ အလွန်တရာ အောင်မြင်မှု ကို ဆောင်ကြဉ်းပေးလတ္တံ့။”